Wire in the blood

Wire in the blood is een britse misdaadreeks over een klinisch psycholoog dr. Tony Hill (Robson Green). De politie van Bradfield doet regelmatig beroep op dr. Hill om hen te helpen met het oplossen van een moordzaken. Zijn vreemde methodes van werken doen bij leden van het korps de wenkbrauwen fronsen maar door zijn analystisch inzicht boekt hij verschillende successen. Zijn privé leven is echter chaotisch en bestaat uit plastiek zakjes waarin hij zijn dossiers in meeneemt. DCI Carol Jordan (Hermione Norris) is de eerste inspecteur die zijn hulp inschakeld. Met Carol kan Tony goed opschieten en ze praten niet alleen over een misdaad die ze samen aan het oplossen zijn maar ook over privé zaken en dat lukt Tony niet zo goed bij andere mensen. Zij komen elk uur van de dag of nacht samen om dingen te bespreken. Zij hebben ook gevoelens voor elkaar maar het als het op een relatie aankomt durven geen van beide de stap te zetten. Als Carol beslist om naar Zuid-Afrika te verhuizen zonder Tony te verwittigen is hij er het hart van in en probeert hij haar te bellen.  Met Jordens opvolgster DI Alex Fielding (Simone Lahbib) klikt het niet. Zij weigert zelfs om zijn hulp in te roepen. Na verloop van tijd worden zij de beste maatjes en nog iets meer. Wire in the blood schuwt het niet om bloed te gebruiken maar wel evenredig naar de aflevering. Thema's als SM, martelen, duiveluitdrijving en nog vele andere komen eveneens aan bod. Het is een goede reeks met sterke acteerprestaties.

Noord Bohemen

De zon schijnt en de zomervakantie komt eraan. Tijd om vakantieplannen te maken. Met dit blogbericht neem ik u mee naar mijn favoriete plaatsjes. In het Noord Boheemse woud ligt het dorpje Vysoka Lipa. Het is meer bepaald in Ceské Svycarsko ( Tsjechisch Zwitserland). Het landschap doet echter niet Zwitsers aan. De toppen zijn namelijk niet hoger dan 500 meter. Toch is het er fascinerend, omdat het ontstaan is tijdens vulkanische uitbarstingen en het bewegen van de aardkorst die door de zandsteenafzettingen heenbraken. Door erosie en verwering in de miljoenen jaren daarna ligt hier nu een klooflandschap met zandsteenrotsen in de grilligste vormen en diep ingesneden smalle beekdalen. De rivier de Kamenice die in Hrensko uitmond in de Elbe (Labe) heeft nog voor diepere kloven gezorgd.

Vanuit Hrensko kan je de Kamenice opvaren naar Mezni Louka. In Mezni Louka start een 16 kilometer lange wandeling naar de Pravcicka Brana. Dit is de grootste in Europa gelegen natuurlijke zandstenen brug. De brug is 16 meter hoog en 26 meter breed. Bij de brug is een cafe-restaurant het Valkennest (Sokoli hnizdo). De wandeling eindigd in Hrensko. Als je er een dagtocht van maakt kan je de twee combineren.

Dichtbij Kamenicky Senov bevindt zich, aan de E 442 naar Novy Bor onder het gehucht Prachen, een opvallende rotsformatie, de Panska Skala, nog een speling van de natuur. Het is een groep basaltzuilen die op de pijpen van een orgel lijken. De slanke basaltzuilen van het beroemde "Steenorgel" steken daar tot 12 meter omhoog. Het basaltorgel heeft een grote geologische betekenis en het natuurwonder valt dan ook al sinds 1895 onder natuurbescherming. Op die manier heeft men het kunnen vrijwaren voor beschadigingen door onverantwoordelijke bezoekers. Bij de zuilen is door het regenwater een meer ontstaan.

Een andere stad die zeker een bezoekje waard is is Liberec. Deze stad werd groot door de glas- en textielindustrie en heeft nog steeds een gezellige drukke sfeer. Het namestri dr. E. Benese is een groot plein vol terrassen, waar u een mooi zicht hebt op het zeer indrukwekkende stadhuis (radnice) dat geinspireerd is op het stadhuis van Wenen. Het fantasierijke in 1892 in Vlaamse stijl uitgevoerde radnice is ontegenzeggelijk imposant maar weinig Boheems. De stijl is toepasselijk aangezien de stad in de middeleeuwen door Vlaamse linnenwevers werd gesticht. Aan de rechter kant is een gedenkplaat en een stuk van de rupsbanden van een russisch pantservoertuig ingebouwd. Op de gedenkplaat staan de namen van de negen slachtoffers die stierven tijdens een opstand tegen het communisme in augustus 1968 tegen de russen. De bevolking kwam op verschillende plaatsen in opstand tegen het regime en is betere gekend onder de Praagse lente.

Tot zover deze informatie over Noord Bohemen.

Camilla Läckberg

Een collega had mij eens aangeraden om een boek van Camilla Läckerg te lezen. Zij las ze graag en ook ik was meteen verkocht. Camilla is een Zweedse. zij is geboren in Fjällbacka aan de westkust van Zweden. Aangezien ze vertrouwd is met die plaats spelen haar verhalen zich daar af. Toen ze nog een kind was wou ze al schrijfster worden maar ze dacht dat het bij een droom zou blijven. Tijdens haar zwangerschap volgde ze een cursus schrijven van misdaadromans. Daar is het concept ontstaan van Ijsprinses wat tevens haar debuut als schrijfster is. In dit boek maken we kennis met haar vaste personages die in latere boeken verder worden uitgewerkt. De twee voornaamste personages zijn, Erika Falck en Patrik Hedström. In Ijsprinses ontmoeten ze elkaar en worden verliefd en later trouwen ze met elkaar. Zij is schrijfster en hij werkt bij de politie. In ieder boek dat ze schreef kom je iets meer over hun leven te weten. Elk boek is een opzichzelf bestaand verhaal, u hoeft ze dus niet allemaal te lezen maar in elk boek kom je wel iets meer over de personages te weten. Ik heb al vijf boeken van haar gelezen met dezelfde personages. Als u ze in volgorde leest begin je met Ijsprinses via Predikant naar Steenhouwer over naar Zusje en Oorlogskind en zo naar Zeemeermin. Door de vele vraagtekens waar Zeemeermin mij mee achterliet kijk ik vol spanning uit naar het volgende deel namelijk Vuurtorenwachter. Dit boek is onlangs verschenen in het nederlands.

Tussendoor heb ik ook Sneeuwstorm en amandelgeur van haar gelezen. In dit boek komt één personage uit haar andere boeken aan bod. Het is politieman Martin Molin.

Hopelijk krijgen we nog meer literaire thrillers van Camilla Läckberg.

Aan iedereen die door het lezen van dit berichtje zich geroepen voelt om een boek van haar of van een andere auteur te lezen wens ik veel leesplezier toe.

ABBA

ABBA is een Zweedse popgroep uit de jaren 70 en begin jaren 80. De kracht van de groep zit in de onderlinge kwaliteit van de vier bandleden. ABBA neemt wereldwijd de tweede plaats in wat betreft de meest verkochte albums, The Beatles zijn nummer één. ABBA is een acroniem van hun voornamen namelijk Agnetha Fältskog & Bjorn Ulvaeus, Benny Andersson & Anni-Frid (Frida) Lyngstad. Het succesverhaal van ABBA begon met het winnen van het Eurovisiesongfestival in 1974 met het zelf geschreven nummer Waterloo. Daarna volgen de songs elkaar op met SOS en Dancing Queen als best scorende. Van hun tour door Australië wordt een film gemaakt, ABBA the movie. Op de film staan de band en de bandleden centraal en laat ons ook zien hoe populair de groep wel is. Vrijwel tegelijk met het verschijnen van single Chiquitita kondigen Agnetha & Bjorn hun echtscheiding aan. Het Werk van de groep zou er niet onder lijden. Er komt nog een tweede en laatste tournee. Als het album The winner takes it all verschijnt leek die te verwijzen naar de scheiding van Agnetha & Bjorn. Totaal onverwacht kondigen in 1981 ook Anni-Frid & Benny hun scheiding aan. Zou de groep een tweede echtscheiding overleven? Het antwoord is nee. Met het verschijnen van One of us was het duidelijk welke impact de scheiding op de groep heeft. De privé problemen leken hun sporen te hebben nagelaten. De vrolijke kant van ABBA leek verdwenen te zijn en de elpee was veel serieuzer en melancholischer van aard. Een tijdje later last de groep een pauze in wat meteen ook het einde van de groep betekend. Dat ABBA decenia later nog steeds overal te horen is kon niemand vermoeden en dat hun muziek nog steeds gewaardeerd wordt zie je aan het succes van de musical Mamma Mia. Van de musical is ook een film gemaakt.

Dit blogbericht is naar aanleiding van een artikel dat ik las. De groep zou een reünieconcert geven. Agnetha zou eindelijk openstaan voor een reünieconcert. In 2004 sloeg de groep al een aanbod voor enkele reünieconcerten af. Ik hoop dat het concert er komt en dat het niet bij eentje blijft.

Night of the Proms

The Night of the Proms waar klassiek en pop elkaar vinden en samen gaan. Dit jaar was het de zessentwintigste editie. Naast de vaste waarden zoals dirigent Robert Groslot en het orkest Il Novecento, het koor Fine Fleur en natuur mister NOTP john Miles. Dit jaar waren Boy George, Charlie Siem, Grace Jones en John Fogerty te gast. Dit alles werd aan elkaar gepraat door de sympatieke Carl Huybrechts.

Boy George was in de jaren tachtig vooral gekend door de groep Culture Club. Hij viel vooral op door zijn extravagante kleding en zijn opvallende make-up. Enkele bekende songs zijn "Do you really want to hurt me" en " Karma chameleon" Samen met Mikey Craig vormt hij de band In Praise of Lemmings die de basis vormt voor Culture Club. Culture Club split in 1986. In 1987 verschijnt zijn eerste solo single "Everything I Own". Hij is ook een tijd frontman van de band Jesus Loves You. By George komt opnieuw internationaal in de kijker als dj. De laatste tijd kwam hij vooral in het nieuws door zijn drugsverslaving en aanvaringen met justitie. Eerder dit jaar kwam hij op de proppen met een nieuwe single "Amazing Grace".

Charlie Siem is 24 jarig vioolvirtuoos. Charlie speelt al sinds zijn derde verjaardag viool. Zijn interesse is gewekt wanneer hij op de radio Beethovens vioolconcert hoort in een uitvoering door de Brits- Amerikaanse violist en dirigent Yehudi Menuhin. In 2008 toert Charlie door het Verenigd Koninkrijk en brengt hij Sjostakovitsj' Eerste vioolconcert samen met de Moscow Philharmonic. Datzelfde jaar verschijnt zijn eerste cd, waarop hij op een virtuoze manier "Sonates For The Violin" van Elgar en Grieg brengt. In 2009 speelt Siem op prestigieuze podia in London, Oslo, Bergen, Parijs, Bergen en Bazel. In the Royal Albert Hall begeleidt hij Bryan Adams. Eerder dit jaar verscheen zijn tweede cd.

Grace Jones is een stijlicoon van de jaren '80 en zoveel meer.Zangeres, maar ook actrice, topmodel, muze van Andy Warhol en dochter van een predikant. De Jamaicaans-Amerikaanse heeft de kaap van de 60 ondertussen al overschreden maar zorgt wereldwijd steevast nog voor grote ogen en open monden. Jones is waarschijnlijk meer befaamd om haar unieke look dan om haar muziek. De bekendste songs zijn, "La vie en rose" een cover van Edith Piaff, I've seen that face before" en "A view to a kill" van de gelijknamige James Bondfilm waarin ze ook een rol vertolkt. Een ander nummer is "Slave to the Rhythm.

John Miles was erbij toen in 1985 de eerste editie van de Night of the Proms plaats vond en hij is blijven komen. John was nog heel jong toen de piano en de gitaar geen geheimen meer voor hem kenden. Op zijn achttiende was hij klaar voor een professionele muziekcarrière. Een platenmaatschappij toonde belangstelling voor zijn composities en introduceerde hem bij Alan Parsons. Die produceerde Johns eerste elpee, "Rebel". De rockballade "Music (Was my first love)" werd een wereldhit en leidde tot een Amerikaanse tournee met Elton John. Later zou John Miles ook door artiesten als Jethro Tull, de Rolling Stones, Fleetwood Mac, Tom Petty, Stevie Wonder, Jimmy Page van Led Zeppelin, Tina Turner en Joe Cocker mee op Tournee worden gevraagd. Hij is de vaste begeleider van Tina Turner en wordt ook mister Night of the Proms genoemd.

John Fogerty kennen we vooral als leadzanger van Creedence Clearwater Revival. CCR speelde spijkerharde rock&roll terwijl psychedelische hippiemuziek eind jaren '60 de norm was. Toch was CCR een van de grootste band van de Woodstock-generatie. Onsterfelijke songs als Proud Mary, Bad Moon Rising en Born on the Bayou hebben Creedence Clearwater Revival een eervolle vermelding in de rockgeschiedenis opgeleverd. In 1973 ging de groep uit elkaar door onderlinge spanningen. John brengt enkele soloalbums uit maar het het is wachten tot 1997 voor het nieuwe album "Blue Moon Swamp" dat wordt bekroond met een Grammy Award. Door problemen en een proces met de platenmaatschappij Fantasy trekt Fogerty zich voor lange tijd terug uit de muziekwereld.

Naar aloude traditie is er ook een mystery guest. Deze keer van het de frontzanger van de Golden Earring, Barry Hay. Golden Earring is een Nederlandse ban die opgericht is in 1961 en daarmee de oudste bestaande rockband is. Bekende songs zijn "When the lady smiles", "Radar love" zijn.

Voor wie het concert niet kon bijwonen of het nog eens wil bekijken kan zondag terecht op één. Het dan wel zonder het commentaar van Carl Huybrechts.

Het boek of de film

We hebben allemaal al eens voor de keuze gestaan, lees ik het boek of kijk ik naar de film of beide. Het boek komt voor het algemeen als beste uit de strijd. Er zijn natuurlijk uitzonderingen op de regel en niet iedereen is dezelfde mening toegedaan. In dit bericht heb ik het over de Millennium trilogie van Stieg Larsson. De titels : Mannen die vrouwen haten, De vrouw die met vuur speelde en Gerechtigheid doen wellicht een belletje rinkelen. De eerste twee delen lazen vlot en daar ben ik doorgevlogen. Het (voorlopig) laatste want volgens sommige bronnen is er nog een vierde deel op komst, koste al wat meer moeite. Kwam het door gebrek aan tijd of omdat ik ze na elkaar las. Ze zijn wel vlot geschreven en de personages zijn goed uitgewerkt.
Nu gaan we het eens over de films hebben. Redelijk geslaagde verfilming van de boeken. Helaas ontbreken er toch wel cruciale ontwikkelingen uit de boeken waardoor de personages minder uitgediept zijn en er toch informatie verloren gaat. De films zijn prima thrillers voor wie de boeken niet gelezen heeft. Toch zijn het lang geen slechte films, goed geacteerd en de Zweedse landschappen zijn prachtig. Het is wel even wennen aan de Zweedse taal. Omdat de films lang duren heb ik voor de dvd's gekozen. Aangezien elke film drie uur duurt zag ik het niet zitten om er in de cinema te gaan naar kijken.

Theresienstadt of Terezin

Getto van Terzin : de verstrekte stad stad Terezin werd een Joods getto in 1942. Er verbleven in totaal ongeveer 140.000 Tsjechische, Duitse, Oostenrijkse, Slowaakse en Hongaarse Joden. Meer dan 87.000 van hen werden gedeporteerd naar de dodenkampen en minder dan 4.000 mensen keerden terug. Het was een modelkamp van de nazi's om aan de internationale gemeenschap te laten zien hoe goed de Joden het wel hadden. Tijdens het bezoek van het Rode Kruis werd de film " De Führer schenkt de Joden een stad" getoond. De bevolking van het getto maakte van de nazipropaganda en de onverhoopte vrijheid die daaruit voortsproot gebruik om artistiek en cultureel verzet te plegen. Talrijke kunstenaars, musici en schrijvers werkten er officieel of clandestien en gaven de bewoners zo een sprankeltje hoop in wel erg donkere tijden. Het muzikale leven bloeide volop : koren, kamermuziek, recitals, lichte muziek. Brundibar, een kinderopera vertolkt door kinderen was een symbool van het culturele leven in Terezin. Terezin was niet alleen een wachtkamer voor Auschwitz maar ook een oord des doods want maar liefst een vijfde van de bewoners stierf ter plaatse. Van de 15.000 kinderen die er verbleven keerden er slechts 1000 van hen terug.